«دموکراسی حاصل  تجربه ای آگاهانه نتایج اعمالی است که در صحنه ی سیاسی از خود بروز می دهیم.»

این بخشی از نظر رفیقم در دو نوشته قبلی­ام است. این جمله را در سال­های اخیر بسیار شنیده­ام؛ خوانده­ام. نظری بی­راه هم نیست. اما این تجربه آگاهانه تنها رای دادن در انتخابات است؟ اگرچه این هم هست اما همه آن نیست. همواره در زمان انتخابات هیاهو و جوی به راه می­افتد. درست است باید نیز به راه بیفتد. نه در اینجا بلکه هر مُلکی این را از سر می­گذراند. اما در این خاک، انتخابات و رای دادن تبدیل به یک مساله بزرگ می­شود. آن­قدر بزرگ که فکر کردن و اندیشیدن تو برای عده­ای مسخره جلوه می­کند. که اگر تو به عدم مشارکت رای دهی گویی گناه کبیره کرده­ای.

در این چند روز در فضای مجازی می­بینم که برخی دوستان­ام از انتخابات به گونه­ای سخن می­گویند که گویی اگر نتیجه دل­خواه به­دست نیاید و کاندیدای محبوب بر صدر قدرت نشیند، روز رستاخیز می­شود و فردای انتخابات باید برهنه دنبال هم بدویم!؟ این جمله­ها بسیار در این ایام پیش چشمانم است. رای بدهیم تا برای­مان تصمیم نگیرند، رای می­دهم چون احساس خطر می­کنم و...چه کسی می­تواند مطمئن باشد که اگر رای بدهد برایش تصمیم نمی­گیرند. رفتار حکومت [Government] در این سی سال و اندی پاسخ مناسبی است برای این پرسش. یا اگر رای ندهی به این معنی است که احساس خطر نمی­کنی؟

آری انتخابات بسیار اهمیت دارد اما این که بگوییم دموکراسی تنها در همین رای دادن است و بس؛ که رای ندهی درمانده خواهد شد این وطن؛ به لبه پرتگاه که هیچ درون آن سقوط می­کنیم اگر به فلانی رای ندهی و فلان و بهمان، نه؛ من باور ندارم.

پرسش من این است، پس جلوه های دیگر دموکراسی و سایر جنبه های آن کجاست؟ چه زمانی باید سراغ آنها را بگیریم. تنها رای دهیم؟ چهار سال دیگر نیز رای دهیم؟

یکی از همین تجربه های آگاهانه برای من سکوت است. دیدن، مشاهده کردن، خواندن و خواندن است. هنوز تصمیم به رای دادن و یا ندادن نگرفته­ام اما برای من انتخابات و رای دادن مساله بزرگی نیست.