اول)صدای پدراش از پشت تلفن می آمد.منتظر بودم و می دانست ام در روزی باید این خبر را بشنوم و چه خوب که چهره پدراش را نمی دیدم تا شاید زجراش کمتر شود.به یاد می آورم روزی که چگونه از درد، سراش را به زمین و زمان می کوبید و برای التیام اش راهی جز دود کردن افیون نداشت و حالا دیگر او آرام گرفته است و پدری دیگر لازم نیست در خیابان و کوچه پس کوچه ها به دنبال مسکن ِ درد پسراش پرسه بزند.می دانم گستاخی ست ولی با خود می گویم کاش آن شبی که زن و مرد جوان کنار هم خوابیده بودند.... و از این بدتر که نمی دانم پدراش در چه حالی بوده، زمانی که گفتند پسرات از میگرن که نه،از استعمال زیاد جان داده است.به یاد راسکولنیکوف در جنایات و مکافات می افتم.آیا پدر ابولفضل احساس گناهی همانند او دارد؟

 دوم)این روزها بیشتر از قبل و هر چیز دیگر به مرگ می اندیش ام،به سرنوشت.در دو ماه اخیر دو دوست ،دو رفیق ام را برای همیشه از دست داده ام. چه دوستانی از دست می روند و چه رفقایی که نفس می کشند؛مرده اند.شاید احمقانه ست ولی امروز ناگهان، مرگ را صدا زدم.

سوم)چند سالی می شود که در شب های قدر در خیابان راه می روم و یاد خاطرات دور و نزدیک می افتم.یاد شب های قدری که چه زیاد قدراش را می دانستم.چند باری که به قم می رفتم و در گوشه ایی از حسینیه شهدا کز می کردم و هر چند دقیقه یک بار روی زانو های ام بلند می شدم تا چهره اش را ببینم.آیت الله منتظری هم مثل همه، گوشه ایی کز کرده بود و برای مولای اش می گریست.سال های پیش از آن را به خاطر می آورم که از حسینی شباهنگام پیاده به سمت بازار راه می افتادم تا به مسجد ارک برسم و باز همان کز کردن ها و اشک ها.و اکنون به یاد پیرمرد ژنده پوشی می افتم که در میان زباله ها شاید به دنبال غذای سحر خود دست و پا می زد،در حالیکه صدای استغفر الله روضه خوان مسجد محل می آمد. .گذشت،گذشته ها. چه شب های قدری ست که تنها در خانه ام می نشینم و به روزهای پس پشت نهاده فکر می کنم و اکنون این شب ها را بیشترقدر می دانم که «نان را از هر طرف که بخوانی نان است».

اول.دسته ایی از سربازانِ ِهنگی از هنگ ها،به بالای تپه ایی می دوند؛جسور و خرامان.زن زیبایی بالای تپه دستان اش را برای مردی از آن مردان دراز می کند.فرمانده می دود.هر چه می دود نمی رسد.باران پوکه ها از آسمان به زمین سرازیر است.تکه های گداخته سرب، بوسه بر بدن می زند؛دریده.می بینم و می شنوم تقلای شان را. تیربار هلی برد از نفس نمی افتد.آن بالا بلندهای بلندتر از هر بلندایی ، بر زمین می ریزند.

دوم.صلاه ظهر در مهرماه یکی از روزهای سال های گذشته.در هوایی گرم و پخته،منگ و گیج بر روی نیمکت داغ نشسته.سرش را بالا می آورد.نور چشمان اش را می زند.

:سلام.

:سلام.

مادرش کف شاش اش را دیده بود:«دیگه مرد شده ایی».

و چه زود بچه شد.

آی عشق

آی عشق

چهره ی آبی ات پیدا نیست.

سوم.زیر چشمی نگاه اش می کنم.لباسی مندرس با موهایی صاف و آب زده.صدای دزدگیر؛با کفش های پاشنه بلنداش از کناراش می گذرد.او خیره به رد ماشینی ست که عبور کرده است. برگه انتخاب واحداش مچاله در دستان اش.دردام می گیرد.

چهارم.سیفون را باید کشید.همین.