بعد از یک سال سخت برای چند روزی همراه با تنی چند از دوستان به نصف جهان رفتم.میدان نقش جهان اولین مکانی بود که به آن قدم گذاشتم.جایی که از چند زاویه میتوان به آن نگریست.اثری ست تاریخی با قدمت چندین ساله,زیبا و بی نظیر.اما به همین اثر تاریخی میتوان از دیدگاه انتقادی نگریست.به یاران همراهم این نکته را گفتم که در کنار این زیبایی جور و ستم شاهان صفوی دیده میشود.آن مساجد نماد اسلام صفوی ست.اسلام زور و زر و تزویر.در زمانی که استادان کاشیگر آن بنا های بی همتا را خلق می کردند تا پیشکش شاه عباس به عنوان ظله الله بکنند,چه وفایع مهلکی در قلمرو ملک آن پادشاهان به وقوع می انجامید.این دو گانگی جالب است.شکوه و عظمت آن میدان در کنار جهل و ستم روزگاران سپری شده؟!